Μέρος Τρίτο : Το ναυάγιο (νέες εκλογές)

Ο Πλοίαρχος Τσιπ Ρας, ψημένος στην αρμύρα,
έδωσε δέκα φάσκελα στην έρημη την μοίρα,
κι’ έριξε την σκούνα επίτηδες πάνω σε μια ξέρα
- ήταν βλέπεις έξυπνος, πραγματικά μια λέρα –

Πνιγήκαν στο ναυάγιο πεντ-έξη νοματαίοι
- οι περισσότεροι ήταν ευτυχώς γέροι και ψωραλέοι –
κι’ υπόλοιποι φωνάζανε : θέλουμε τα ...ΜΝΗΜΟΝΙΑ,
αλλά απ’ τις πολλές φωνές τους σκάσαν τα πλεμόνια !

Κι’ έτσι εξαφανίστηκαν στης θάλασσας τα σκότη
κι’ οι καρχαρίες τους εφάγανε τ’ αλκολικό συκώτι,
πριν όμως τους καταπιούν τα λυσσασμένα τέρατα
τον καπετάνιο καταράστηκαν να του φορέσουν κέρατα

και να μην δει ποτέ του προκοπή, ούτε φιλόξενο λιμάνι,
εκτός κι’ αν τον φιλήσει κόρη ωραία, νεραϊδογέννητη,
πανέμορφη, πανώρια, αθώα, αιθέρια, πορφυρογέννητη,
ή γκόμενα τσίφτισσα και μερακλού απ’ το Πασαλιμάνι !