Ξύπνα, επι τέλους, κυρία Λιλή

ΞΥΠΝΑ, ΕΠΙ ΤΕΛΟΥΣ ΚΥΡΙΑ ΛΙΛΗ!...

Κοιμάται η Λιλή μας κι’ ονειρεύεται
τους «Παραδείσους» που της τάζουνε οι «άλλοι»
Απ’ τ’ όνειρό της το ωραίο γοητεύεται
κι’ έτσι ξεχνάει το μαύρο της το χάλι...

Η Λιλή είναι χήρα και παιδεύεται
σκληρά για να ταΐσει στόματα έξη.
Σηκώνεται πρωί - πρωί, πριν φέξει,
και τότε παύει να ...ονειρεύεται !

Τα ψίχουλα μιας σύνταξης του ΙΚΑ
(ο μακαρίτης ήτανε λατόμος)
μόλις που φτάνουν για δυό λουκάνικα,
λίγο ψωμί, το νοίκι του υπόγειου. Και όμως.

παρά την φτώχεια της, το «δόξα σοι ο Θεός»
και «ό, τι πει ο Κύριος» ποτέ δεν λείπει
από τα χείλη της. (Μα είν’ κλειστός ο ουρανός
κι’ άνανθοι μένουν του Παράδεισου οι κήποι...).

Για το φτωχό, το ρημαγμένο σπιτικό της,
για των παιδιών τη στέρηση, την πείνα
λέει πως φταίει το μαύρο ριζικό της...
(Ξύπνα επί τέλους κυρία Λιλή!...).