Η κατάρα (1)
Ηταν ένα παλιό, πλούσιο, αρχοντικό,
ένα κάστρο που κάποτε ήταν σπιτικό
με κύρη, δέσποινα κι' αρχοντοκόρη,
καμάρι του πατέρα της μοναχοκόρη
Περάσαν όμως οι ευτυχισμένοι οι καιροί
ανάμνηση έγινε του κάστρου η θαλπωρή
κι’ οι νοικοκυραίοι, φευγάτοι κι’ αυτοί,
κείτονται στο μνήμα τους θαφτοί…
Απόμεινε η αρχοντοπούλα μοναχή,
κι' άλαλη, σα νάπιε το αμίλητο νερό,
συλλογιέται τον παλιό εκείνο τον καιρό
και η ψυχή της γεμίζει ταραχή.
Τότε που μια κακορίζικη μάγισσα γριά
την καταράστηκε να μην ζευγαρωθεί
και μάρμαρο να γίνει, να απολιθωθεί,
και να μην εύρει ποτέ της γιατρειά…
Κι’ από τότε το πανώριο κάστρο ρήμαξε,
η άδικη κατάρα την τύχη του την άλλαξε,
άδειασαν οι κάμαρες, τα τείχη του έπεσαν
πόδι ανθρώπου δεν το πατάει, το ξέχασαν.
- Κατηγορία Δραματικά
